Παροιμίαι

Κεφάλαιο 14

[ AUDIO ]

1. Αἱ σοφαὶ γυναῖκες οἰκοδομοῦσι τὸν οἶκον αὑτῶν· ἡ δὲ ἄφρων κατασκάπτει αὐτὸν διὰ τῶν χειρῶν αὑτῆς.
2. Ὁ περιπατῶν ἐν τῇ εὐθύτητι αὑτοῦ φοβεῖται τὸν Κύριον· ὁ δὲ σκολιὸς τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ καταφρονεῖ αὐτόν.
3. Ἐν στόματι ἄφρονος εἶναι ἡ ῥάβδος τῆς ὑπερηφανίας· τὰ δὲ χείλη τῶν σοφῶν θέλουσι φυλάττει αὐτούς.
4. Ὅπου δὲν εἶναι βόες, ἡ ἀποθήκη εἶναι κενή· ἡ δὲ ἀφθονία τῶν γεννημάτων εἶναι ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ βοός.
5. Ὁ ἀληθής μάρτυς δὲν θέλει ψεύδεσθαι· ὁ δὲ ψευδής μάρτυς ἐκχέει ψεύδη.
6. Ὁ χλευαστής ζητεῖ σοφίαν καὶ δὲν εὑρίσκει· εἰς δὲ τὸν συνετὸν εἶναι εὔκολος ἡ μάθησις.
7. Ὕπαγε κατέναντι τοῦ ἄφρονος ἀνθρώπου καὶ δὲν θέλεις εὑρεῖ χείλη συνέσεως.
8. Ἡ σοφία τοῦ φρονίμου εἶναι νὰ γνωρίζῃ τὴν ὁδὸν αὑτοῦ· ἡ δὲ μωρία τῶν ἀφρόνων ἀποπλάνησις.
9. Οἱ ἄφρονες γελῶσιν εἰς τὴν ἀνομίαν· ἐν μέσῳ δὲ τῶν εὐθέων εἶναι χάρις.
10. Ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου γνωρίζει τὴν πικρίαν τῆς ψυχῆς αὐτοῦ· καὶ ξένος δὲν συμμετέχει τῆς χαρᾶς αὐτῆς.
11. Ἡ οἰκία τῶν ἀσεβῶν θέλει ἀφανισθῆ· ἡ δὲ σκηνή τῶν εὐθέων θέλει ἀνθεῖ.
12. Ὑπάρχει ὁδός, ἥτις φαίνεται ὀρθή εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὰ τέλη αὐτῆς φέρουσιν εἰς θάνατον.
13. Ἔτι καὶ εἰς τὸν γέλωτα πονεῖ ἡ καρδία· καὶ τὸ τέλος τῆς χαρᾶς εἶναι λύπη.
14. Ὁ διεφθαρμένος τὴν καρδίαν θέλει ἐμπλησθῆ ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὑτοῦ· ὁ δὲ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἀφ᾿ ἑαυτοῦ.
15. Ὁ ἁπλοῦς πιστεύει εἰς πάντα λόγον· ὁ δὲ φρόνιμος προσέχει εἰς τὰ βήματα αὑτοῦ.
16. Ὁ σοφὸς φοβεῖται καὶ φεύγει ἀπὸ τοῦ κακοῦ· ἀλλ᾿ ὁ ἄφρων προχωρεῖ καὶ θρασύνεται.
17. Ὁ ὀξύθυμος πράττει ἀστοχάστως· καὶ ὁ κακόβουλος ἄνθρωπος εἶναι μισητός.
18. Οἱ ἄφρονες κληρονομοῦσι μωρίαν· οἱ δὲ φρόνιμοι στεφανοῦνται σύνεσιν.
19. Οἱ κακοὶ ὑποκλίνουσιν ἔμπροσθεν τῶν ἀγαθῶν, καὶ οἱ ἀσεβεῖς εἰς τὰς πύλας τῶν δικαίων.
20. Ὁ πτωχὸς μισεῖται καὶ ὑπὸ τοῦ πλησίον αὑτοῦ· τοῦ δὲ πλουσίου οἱ φίλοι πολλοί.
21. Ὁ καταφρονῶν τὸν πλησίον αὑτοῦ ἁμαρτάνει· ὁ δὲ ἐλεῶν τοὺς πτωχοὺς εἶναι μακάριος.
22. Δὲν πλανῶνται οἱ βουλευόμενοι κακόν; ἔλεος ὅμως καὶ ἀλήθεια θέλει εἶσθαι εἰς τοὺς βουλευομένους ἀγαθόν.
23. Ἐν παντὶ κόπῳ ὑπάρχει κέρδος· ἡ δὲ φλυαρία τῶν χειλέων φέρει μόνον εἰς ἔνδειαν.
24. Τὰ πλούτη τῶν σοφῶν εἶναι στέφανος εἰς αὐτούς· τῶν δὲ ἀφρόνων ἡ ὑπεροχή μωρία.
25. Ὁ ἀληθής μάρτυς ἐλευθερόνει ψυχάς· ὁ δὲ δόλιος ἐκχέει ψεύδη.
26. Ἐν τῷ φόβῳ τοῦ Κυρίου εἶναι ἐλπὶς ἰσχυρά· καὶ εἰς τὰ τέκνα αὐτοῦ θέλει ὑπάρχει καταφύγιον.
27. Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι πηγή ζωῆς, ἀπομακρύνων ἀπὸ παγίδων θανάτου.
28. Ἐν τῷ πλήθει τοῦ λαοῦ εἶναι ἡ δόξα τοῦ βασιλέως· ἐν δὲ τῇ ἐλλείψει τοῦ λαοῦ ὁ ἀφανισμὸς τοῦ ἡγεμονεύοντος.
29. Ὁ μακρόθυμος ἔχει μεγάλην φρόνησιν· ὁ δὲ ὀξύθυμος ἀνεγείρει τὴν ἀφροσύνην αὑτοῦ.
30. Ἡ ὑγιαίνουσα καρδία εἶναι ζωή τῆς σαρκός· ὁ δὲ φθόνος σαπρία τῶν ὀστέων.
31. Ὁ καταθλίβων τὸν πένητα ὀνειδίζει τὸν Ποιητήν αὐτοῦ· ὁ δὲ τιμῶν αὐτὸν ἐλεεῖ τὸν πτωχόν.
32. Ὁ ἀσεβής ἐκτινάσσεται ἐν τῇ ἀσεβείᾳ αὑτοῦ· ὁ δὲ δίκαιος καὶ ἐν τῷ θανάτῳ αὑτοῦ ἔχει ἐλπίδα.
33. Ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ συνετοῦ ἐπαναπαύεται σοφία· ἐν μέσῳ δὲ τῶν ἀφρόνων φανεροῦται.
34. Ἡ δικαιοσύνη ὑψόνει ἔθνος· ἡ δὲ ἁμαρτία εἶναι ὄνειδος λαῶν.
35. Εὔνοια τοῦ βασιλέως εἶναι πρὸς φρόνιμον δοῦλον· θυμὸς δὲ αὐτοῦ πρὸς τὸν προξενοῦντα αἰσχύνην.